ARMANDO TORRE POETRY AND ART www.armandotorrepoetryandart.com

_____ __
Home
About Us
poetry
Antiques
Artrestoration
Paintings
Contact Us
'e ccartepoetry 'a nonna.doc

ANTOLOGIA NAPOLETANA

ANTICA E MODERNA

 

 LA POESIA NAPOLETANA , FIORE

                  SUPREMO DELLA CIVILTA’ ARTISTICA                 

                       LA NOSTALGIA IL DRAMMA, I LUOGHI                       

L’UMORE VERA CRISTALLIZZAZIONE

DI SENTIMENTI UMANI, LA POESIA.


ARMANDO TORRE

 

Dopo aver letto le poesie comprese in

questa raccolta,darne una definizione non

riesce semplice.

La Napoli di Armando Torre, in bianco e nero,

rivela la vera maschera, il dramma, il comico , la vita.

La poesia di Armando Torre,

se pure in forma semplice ‘e viva, ispira, si muove,

                                                            intrappola nel tempo.                                                      

                                         A descrivere questo universo poetico,                                     

                             esplorandolo dall’esterno, non si puo’ ricever                       

                                                                                                             una emozione emotiva.                                                              

                  Solo dall’interno, nel  riviverlo    

                Si  puo' ottenere la forma dovuta 

                            l’espressione necessaria ‘e genuina, la vita.

                      La poesia di Armando Torre ha espresso Napoli

                     In bianco e nero, le sue viscere , la sua umilta’,

            la sua poverta’, la sua gaeta’, la’ vita, la morte

              la Napolenita’ cosi com’essa fu’ da tempo e storicamente rimane.
                                                                             - Armando Torre 

                                                                                                                                                       

                           All Poems not in English Translation temporarily  -  sorry no editing at moment                                                          

 ’O  SPECCHIETIELLO

 

M’aggio accattato nu’ specchietiello

Pe’ nu’ ‘nfamone ca’ passa ca’ cca,

stu’ specchietiello che tanto aggarbato

si vuje vulite vo’ faccio vere,

io sto’ ‘mpuntato ca’ fore ‘o palazzo,

cu’ sta’ lastrella m’e l’aggio attira’,

ma isso ‘e caputo, nun saglie,ne’ scenne,

sule m’arrapasse e’ po’ se’ ne’ va’ !

Gue’ sole ‘nfamone pecche’ nun te’ firme ?

Nun vi’ ca te’ cerco e te voglio acchiappa’ ?

‘E fermete jamme, scinne da ‘ loggia

scarfeme e’ vasce che stanne ‘a muri!

Tu’ invece me’ sfutte e’ po’te ne  fuje,

‘e rerene me dice e' tarde nun cerca' e me'

ferma’ !

Gue’ sole da’ vita , che me staje ‘a cunbina’ !

Quante’ si’ bello sole cucente;

Ca mentre te’ veco gia’ tu lla’ nun ce’ staje.

Pare n’’a scigna , sempe ca’ zumpe,

sempe ca’ strisce , tra’ stasteche ‘e tette.

‘E feneste ‘e barcune ‘nzertate e’ bucate,

vonne ‘a te’ p’asciutta’!

Settimo cielo, vico d’’o sole,

dimme addo’ staje fatte acchiappa’!

‘Ncoppe’ luggette, sole vullente

vi quanta pece vuo’ sempe squaglia’ !

Mentre io da vascio dint’’a stu’ vico

Quardo speruto stu’ sole e’ passa’!

Nu’ vico astritto senza maje luce,

cecato p’’a vita c’a sparanza e’ campa’.

So’ tutte ‘a budella sti viche ca’ tiene,

sei metre sultanto si vulisse passa’.

Matilda Serrao nu’ murzillo ‘o faciste,

io sempe t'ammiro fuste n''a femmena

'nzista.

Ma’ ‘o prublema ‘e gigante,

‘e ci’avimme arrangia’.

Tanti vasce ,’e criature , pannuline ‘e lettera’,

tutto ll’a int’’o vasce tra’ bucato ‘e cummo’.

Siente 'a  voce si vulite ‘o rammaro ?

Chiamma n’a mamma, chiante e’ criature

Sott’e ‘a n’a chiesa chiammata Gesu’ !

Saglio fino ‘a luggeta si abbisto ‘a stu’ sole,

l’aggia’ afforza acchiappa’ !

Stu’ specchietiello c‘a vuje pare niente,

ma quant’’a miracule ca’ me' putria fa’,

vi che riflesso , che bella palomma,

ca me’ zumpetteje tra’ e’ barcune e’ stu’ vico,

Quante si bello sole da’ vita,

Tu strisce sti’ ragge  ca me' parene d’oro.

Me’ pare n’’a festa ‘nzertata po’ vico

Tu puorte ricchezza na’ luce  e’ calore,

ma’ e’ sule n’istante po’ sparisce 'a tramonto

Sole vribbrante ca m’e faje luocchie abbaglia’!

Passene l’ore, s'addorma 'a tramonte, s’ammosce ‘o sole

‘e s’adda’ ji’ afforza ‘a cucca’!

Co’ sole russagno me’ morta ‘a pallomma,

o’ specchietiello me vire astipa’!

Ma’ io aspetto a dimano, e’ si abbiste ‘o birbante

Aggranfo ‘a lastrella ‘e faccio ‘o sole turna’. 

                             ~   Armando Torre ©



          MARGELLINA

 

'E só  turnato a Napule doppe tant'anne,

e Napule m'accoglie che ricorde,

l'America me tene 'ncatenate.

Stú povere emigrante mó e' turnato.

 

'A mare cú stá luna  Margellina,

quanta ricorde che malincunia.

Marí Che sé fermate 'o tiempo?

Tu cá straspare a l'onne

 

te veco ancora, tu chiagne?

Pare cá fosse ajere,

l'argiente 'e l'acqua 'o mare

'nfunnive n''a manella.

 

'A luna cá specchiava

e vuzze e' marenare,

l'ammore nuosto eterno

chi só pó cchiú scurdá !

 

Marí tu m'arricuorde

á vita e á  giuventvu'

niente é cagnate

á stessa tratturia

 

ó stesso lampione miez''o mare,

só a mille, e mille, é luce ,

s'appiccene e sé stutano

pé tutta stá cittá .

 

Io m'arricorde e té ammore mio,

comme sé pó scurdá ó primmo ammore?

Io té vulette bene overamente,

má pó partette

 

  é nú destino niro rimanette,

ma' te perdette.

Corre ó riordo triste,

dint''a chell'onne pare té veco ancora,

addo' ce sto' pur'io

ormaje nú viecchio,

má ó core isso nun cagna,

'e tale 'e quale a tanno.

'A mare cú stá luna a Margellina

 quantí ricorde interrá a stá marina,

m á vita corre  comme fosse niente

purtannese cú essa  'a geventu.

                                          Armando Torre ©

   __________________________


QUANT’’A  BUCIE

 

P’’o  munno  sempe’ girene e’ canzone,

‘e  pe’ canzone Napole  ja’ Regina,

ne’ nascene e’ poete  ‘e  musiciste,

ne’ nascene  d’artiste ‘e ‘npruvesiste.

Che’ clima , che’ furtuna che stu’ mare,

addo’ nu’ cielo s’allarreja c’’o bblue,

 jo’sole scotte ‘e case p’’a riviera,

arriva ‘o turiste, assieme cu’ l’artista.

Qunt’’a bucie pe’chi nun sape Napole,

quant’’a bucie  pe’ chi nun’e de’ cca’,

l’asciate sta’ canzone nu’ mumento,

sintiteme nu’ poco chi songo ji’.

Io so’ l’improvisista,

chillo che soffre sempe,

io so’pulecenella, ca’ rire ‘e st’abballa’,

d’’o Greco so’ na’ rareca

ca’ pure dint’’e guaje,mme vire ‘e‘pazzia’

n’attore fuje gia’ stato,

mo’ ce’ rimasto ‘a maschera,

ma nun ‘a scummiglia’,

pecche’ ce’ truove ‘e  lacrime

e’ tutt’’o recita’,

pecche’ trove n’’a smorfia

‘e chi s’add’arrangia .

                         ~   Armando Torre.©

 

For  enjoying more poems, please click each title below.

 

 AMALFI.pdf

 E  FASULE  .pdf

  L'ALLUMINIOdf

 LULTIMA POESIA.pdf

  MARI.pdf

 NAMMURATO Pa vita.pdf

 O FERRARO.pdf

 PARTENOPE.pdf

 PIEREROTTA.pdf

 PUSILLECO AFFATATE.pdf

 ,Ò RITORNO E L'EMIGRANTE.pdf

’O  VICO  TRIBUNALE.pdf

■  A  CAPERA.pdf

■  À CHIANCA pdf 

■  A' SPESA Anno 1936 pdf

■  DON RAFELE pdf

■  È MUORTE SCUNTENTE.pdf 

■  L’EMIGRANTE 1900.pdf

■  L'ACQUAIUOLO pdf 

■  L'ARTISTA.pdf 

■  L'ETERNO PULECENELLA.pdf

■  N'A BEFANA PUVERELLA. pdf 

■  'O FOTOGRAFO AMBULANTE.pdf  

■  Ò SCUPATORE.pdf 

■  Ò BALILLA 1938.pdf

■  O DUIMILA PUVERIELLO.pdf 

■  OIE CORE.pdf 

  PIGLIATEVE'o cafe.pdf

■  POSITANO' NGHIRLETTATO.pdf

■  RANGETIELLO.pdf

■  SPACCA- NAPULE 2005.pdf

■   'E VERE CAMMURRISTE.pdf

■   N''A MAMMA.pdf

■  'O TRAMONTE.pdf

■   E' PROFUGHEpdf

■  QUANNO FACCIO AMMOREpdf

■  QUANTA BUCIEpdf

■   A CANNELApdf

■  CAPRI IN  English.pdf

■  E bagne.pdf

L'AMMOREpdf

■  L'ARROTINOpdf

■  O FIGLIO DO' SOLE.pdf

■  O LATTARE.pdf

■  O' SOLE E' NAPULE.pdf

■  'A PINNOLApdf

■  POSITANO posita'.pdf

O CANTASTORIE.pdf

  'A CAPPELUCCIA. pdf    





To enjoy more of Amrando Torre's Italian poems, please contact us.

     _____________________________


ITALIA TERRA MIA

 

Voglio poetá da terra addò sò nato,

é nun a voglio paragoná a essa cú n'ata,

pure quann'e spugliata, povera,o à brandella

è sempe bella pecchè já terra mia.

Cumme n'à mamma sempe cà pruteggia,

e quanne a lasse, pierde ò core a pietto.

Comme sé po’ spiegá stá meraviglia

stá cosa naturale che té piglia.

È nú  regalo e Dio ?

Dunato proprio a mé ?

Ancora m'arricordo quanne partette,

chell'aria mia, ò mare , ò cielo.

Comme vurria turná tant'anne areto,

comme vurria turná cchillú pezzente,

comme vurria murì 'npace é cuntento.

                                    ~   Armando Torre  ©